AI schrijft betere fantasy dan gerenommeerde auteurs
Voor dit experiment ging Lawrence met vier andere schrijvers de strijd met AI aan. Het doel: een kort verhaal schrijven van zo’n 350 woorden met als thema "een demon". Soms voegde Lawrence een variatie toe (“maak het romantisch en laat het zich afspelen op een klif”) zodat de teksten niet te veel op elkaar leken.
De acht verhalen plaatste hij anoniem op zijn blog en vroeg lezers twee dingen: raad of een tekst door een mens of AI is geschreven en geef een beoordeling.
Het publiek trapt er massaal in
De lezers stemden fanatiek mee: het eerste verhaal kreeg bijna duizend stemmen, het laatste nog altijd bijna vijfhonderd. De uitkomst was pijnlijk voor de menselijke auteurs.
Slechts drie van de acht verhalen werden correct herkend als mens of AI, de rest werd willekeurig ingeschat. Het meest opvallende was dat het hoogst gewaardeerde verhaal afkomstig bleek van GPT-5 en dat de AI-teksten gemiddeld beter scoorden dan die van de menselijke auteurs.
Ook een auteur die zelf een kort verhaal schreef, raadde vier van de vijf verhalen verkeerd. Ai.
Lawrence schrikt van zijn eigen spelletje
Op zijn blog schrijft Lawrence dat hij het haat dat AI tot dit niveau is gekomen. Vooral omdat flash fiction precies de vorm is waarin modellen uitblinken: kort, compact en je hebt geen ingewikkelde plotwendingen nodig. Bij langere teksten vallen de robots echter nog door de mand, door herhaling of gebrek aan structuur. Toch vindt hij het verontrustend dat sommige verhalen van AI beter scoorde dan die van ervaren auteurs.
Waarom AI nog geen hele boeken schrijft
Dat GPT-5 overtuigende korte verhalen kan produceren, betekent niet dat romans morgen ook op de plank liggen. Daar zijn een paar technische én creatieve redenen voor.
Token-limiet
Een taalmodel schrijft tekst in kleine eenheden, “tokens”. Vergelijk het met lego-steentjes: elk woord of stukje woord is een blokje. Een model kan maar een beperkt aantal blokjes tegelijk vasthouden. Zodra de output groter wordt, schuiven de oudste blokjes eruit. Het model vergeet dan wat er eerder gebeurde.
Herhaling door geheugenplafond
Omdat oude passages uit beeld verdwijnen, raakt de AI de draad kwijt. Personages veranderen van naam of gedrag, subplots verdwijnen of worden nooit afgerond. Om de gaten te vullen grijpt het model terug op patronen die het wel kent: clichés en herhaling. Vandaar dat AI-teksten langer dan een paar duizend woorden vaak eentonig of onsamenhangend worden.
Structuur en spanningsboog
Een boek is meer dan een stapel scènes. Er zijn verhaallijnen die terugkomen, hints die pas later betekenis krijgen en karakters die subtiel evolueren. Dat soort lange spanningsbogen bewaken is iets waar modellen nog steeds moeite mee hebben.
Originaliteit
AI bouwt voort op wat het al gezien heeft. Voor een kort verhaal werkt dat prima: een beetje demonen, een beetje romantiek en je hebt iets lezenswaardigs. Maar bij een roman valt het gebrek aan originele invalshoeken sneller op.
Workarounds bestaan
Er wordt geëxperimenteerd met “memory modules” en “multi-agent systems” die losse hoofdstukken genereren en achteraf aan elkaar plakken. Dat werkt soms, maar voelt vaak gefragmenteerd. De natuurlijke flow van een roman, met zijn eigen ritme en stem, blijft voorlopig een menselijk voordeel.
Wie had dit twee jaar geleden zien aankomen?
Het experiment van Lawrence laat zien hoe snel generatieve AI schrijvers inhaalt, tenminste bij korte verhalen. Dat lezers nauwelijks verschil zien en AI zelfs beter vinden, is een reality-check voor auteurs. Tegelijk blijft de menselijke voorsprong bij langere werken overeind. Maar die voorsprong raken we in rap tempo kwijt. Want dit had je twee jaar geleden nog niet verwacht.
Het experiment legt ook het ethische spanningsveld bloot. Als AI getraind is op teksten zonder toestemming en de output commercieel concurreert met menselijke auteurs, dan komen auteursrechten en inkomsten onder druk te staan. Toch wel een beetje de Dark Side van het hele AI gebeuren. Lawrence zelf vindt dat AI beter kan worden ingezet voor medische doorbraken dan voor het klonen van kunst.
Wie schrijft wat?
Voor lezers is het een reminder dat je niet altijd weet of je menselijke of synthetische verbeelding leest. Wat denk jij, is dit ijzersterke stukje journalistiek door een mens geschreven - of niet?
Het winnende verhaal
Hieronder staat het verhaal dat als winnaar uit de bus kwam. Het is volledig door AI geschreven en scoorde hoger dan de inzendingen van de menselijke, professionele auteurs.
It wore a second-hand suit the colour of overripe plums, its cuffs frayed, its tie loosened like an afterthought. Its eyes were the red of brake lights caught in rain, the kind that linger in your vision long after you look away.
“Buy me a coffee,” it said, and the request was not a request.
We walked to the corner café. The demon ordered a flat white, stirred it three times clockwise, and drank half before speaking again.
“You are tired,” it said. “You are afraid. I can take one of those away.”
It smiled in a way that made the lights above us flicker.
I thought about the months behind me: the sleepless nights, the rent overdue, the inbox like a swelling tide. I thought about the way my reflection had begun to look like someone else’s face.
“What do you want?” I asked.
The demon traced a finger along the rim of its cup. “A name. Spoken aloud in the right place. That is all.”
I should have left. Instead, I asked, “Whose name?”
It told me. The syllables rolled across the table like marbles, impossible to hold on to, already slipping from my mind. My tongue ached to repeat them.
When I spoke the name, the café windows fogged over. Outside, the rain stopped in midair, each drop quivering as if listening.
The demon finished its coffee, left coins on the table, and stood.
“Thank you,” it said. “You will sleep tonight.”
I did. I woke to a city where the sirens did not sound, where the morning news showed an empty chair behind the President’s desk, where the air smelled faintly of plum skins and burnt sugar.
On the street, people were whispering, each voice carrying a name I could not quite remember.
